هیلا صدیقی (زاده ۱۳۶۴ در تهران) شاعر، عکاس، فعال سیاسی و نقاش

این دختر ایرانی، نشان داده‌است که هم از استعداد و ذوق برای شاعری برخوردار است و هم از حس زیبای

ان سانی و تعهد اجتماعی . و بیش از همه ، شعر هیلا صدیقی، از حس زیبای زن ایرانی سرشار است. 

 کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی حق شناسان را چه حال افتاد ،یاران را چه شد.. با دست تبر 

  سینه این باغ دریدند ....     

از خاك سكوت آتش فریاد بسازیم 

                          من با تو و ما میهنی آباد بسازیم

                                        تا سید ما باشد و ما عاشق ایران

                                                             صد واقعه چون دوم خرداد بسازیم

اندیشه و علم و قلم اسباب بلوغ است

                            نسلی پر از اندیشه آزاد بسازیم

                                             با پرچم اصلاح بر افراط بتازیم

                                                             منشور بر افراشته داد بسازیم 

صدها نفر این مكتب صد ساله نوشتند

                           صدهای دگر با همه آحاد بسازیم

                                               صد كوه برافراشته در راه نشیند

                                                             ما تیشه‌ای از مكتب فرهاد بسازیم

                   این موج به پا خاسته دریا شود            آخر دریا شده و میهنی آباد بسازیم

هوا بارانی است و فصل پاییز/ ... نه بسته ام به کس  دل نه بسته کس به من دل / چو تخته پاره بر موج رها

رها رها من ...
 

هر چند که باغ از غم پائیز تکیده                 از خون جوانان وطن لاله دمیده

صد گل به چمن در قدم باد بهاران               می روید وصد بوسه دهد بر لب باران

قفنوس به پا خیزد و با جان هزاره               پر می کشد از این قفس خون و شراره

با برف زمین آب شود ظلم و قساوت            فرداش ببینند که سبز است دوباره

 ع

هیلا صدیقی: آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست. آوازعاشقانه ی ما در گلو شکست . ... ای داد, کس به

داد دل باغ, دل نداد. ..ای وای, های های عزا درگلو شکست ...
 

عکسهایی از نمایشگاه نقاشی هیلا صدیقی با حضور جعفر پناهی هنرمند میانه ای 

جمله کون و مکان در کف شانس من و توست، از خوش حالی بال زن و پــرواز کن 

دختر ایران: خنده بر لب زن تا کس نداند راز تو  ....
 

کس ندانم که درین شهر گرفتار تو   نیست .. بال زن و پرواز کون ...

من زن ایرانیم می سازمت با خشت جانم میزنم تا سقف تو صدها ستون با استخوانم

من زن ایرانی ام ایرانی از جنس تن تو هم صبور و هم غیورم طفلی از آبستن تو ...   

عکس دختر هنرمند تهرانی ، ژیلا صدیقی

.. ترا عشقت را حتي دوست نداشتن هایت را در سینه ام در خیالم در روح ام زندان خواهم نمود کاش میشد

هیچ  کس تنها نبود کاش میشد دیدنت رویا ...  ظهر تابستون تهرون ....  
 

كه  گفت  در رخ  زيبا  نظر  خطا     باشد؟          خطا   بود،   كس   نبيند   روي   زيبا    را

                                                                                                  سعدي